Deutsch   English   Français   Español   Türkçe   Polski   Русский   Rumână   Українська   العربية
Strona główna   O stronie   Kontakt

Prosimy wesprzeć Głos Obywatela darowizną TUTAJ!




Premier przedłużania wojny i jego żenujące przepychanki o brak kompetencji – parlamentarny spektakl Svena Schulzego (CDU)


Przemówienie Svena Schulzego to lekcja politycznego umniejszania własnej roli, uciekania od odpowiedzialności i retorycznego wykręcania się – i to ze strony człowieka, który podczas kampanii wyborczej kreował się na sprawczego działacza, mającego „wiele numerów telefonów” i potrafiącego załatwiać różne sprawy.


14 października 2026 roku AfD i BSW złożyły w parlamencie krajowym Saksonii-Anhalt wniosek zatytułowany: „Rozmowy pokojowe zamiast rozszerzania wojny na Ukrainie”. Podczas specjalnie zwołanego nadzwyczajnego posiedzenia zażądały wstrzymania dostaw broni i sankcji oraz podjęcia przez rząd krajowy działań na rzecz dyplomacji w Bundesracie. Urzędujący jeszcze premier z CDU, Sven Schulze, odpowiedział przemówieniem, które wiele mówi o stanie ugruntowanej sceny politycznej.

„Nic nie możemy zrobić, więc pozwólmy wojnie trwać” – mistrzowskie dzieło bezradności Svena Schulzego

Sven Schulze, wciąż urzędujący premier z CDU, który podczas kampanii wyborczej występował z wizerunkiem człowieka czynu i chwalił się „wieloma numerami telefonów”, wygłosił w parlamencie Saksonii-Anhalt przemówienie będące czystą polityczną kapitulacją. Nie chce zakończyć wojny – chce pozwolić jej trwać. Kropka. Podczas gdy ludzie pragną pokoju, polityka (jego polityka) szuka coraz to nowych uzasadnień, dlaczego dostawy broni, sankcje i rozlew krwi miałyby być jedynym możliwym rozwiązaniem. Są ludzie, którzy szukają rozwiązań. I są tacy jak Schulze, którzy szukają uzasadnień, dlaczego nie wolno niczego zmieniać.

Wielkie przepychanki o brak kompetencji: „Nic nie możemy – i bardzo dobrze”

Schulze kręci się w kółko w klasycznych przepychankach o brak kompetencji: parlament krajowy nie może „zrobić nic, absolutnie nic”. Dlaczego przewodniczący parlamentu z AfD po prostu nie napisze do Putina? Po co w ogóle debatujemy? Polityka zagraniczna należy do kompetencji federacji, Bundesrat jest skomplikowany, a poza tym – w której komisji miałoby się to właściwie odbywać? Jednocześnie Schulze podkreśla, że rząd krajowy „omówi uchwałę wewnętrznie” i „odpowiednio się nią zajmie”. Tłumacząc na prosty język: po cichu pogrzebiemy tę sprawę, bo chcemy kontynuować dotychczasowy kurs eskalacji. Człowiek, który chciał załatwiać sprawy, pomniejsza siebie i cały parlament do rozmiarów uczniaka uchylającego się od odrobienia pracy domowej. Żenujące, śmieszne, demaskujące.

Dezinformacja w sprawie dronów nad Lipskiem: gdyby Rosjanie chcieli, akcja zakończyłaby się spektakularnym sukcesem

A potem następuje kulminacja dezinformacji prosto z ust premiera z CDU: chodzi o planowane sankcje wobec rzekomych osób zaangażowanych w „atak dronowy” na lotnisko Lipsk/Halle. Schulze zachowuje się tak, jakby stała za tym Rosja – to klasyczny mit wojny hybrydowej. Rosyjskie źródła i krytyczne portale, takie jak anti-spiegel.ru, zdecydowanie podważają oficjalną wersję wydarzeń: dron miał podobno latać godzinami, pozostając niezauważony (problem z akumulatorem?), zapalnik zawiódł, a szczegóły nie pasują do profesjonalnej operacji GRU. Moskwa mówi o prowokacji i operacji fałszywej flagi. Sam Putin oskarżył Niemcy o podrzucanie dowodów.

Gdyby rosyjskie służby rzeczywiście chciały przeprowadzić taki atak – na strategicznym węźle transportowym obsługującym ukraińskie samoloty transportowe – odniosłyby sukces. Zamiast tego mamy klapę, którą politycy natychmiast wykorzystują do uzasadnienia nowych sankcji i dalszej eskalacji. Schulze serwuje tu dezinformację najwyższej próby, aby usprawiedliwić kurs wojenny. Typowe: szukać uzasadnień zamiast sprawdzać fakty.

Rosja chce ostatecznego rozwiązania – a nie zawieszenia broni w stylu „Mińsk 2.0”, które pozwoliłoby zbroić się na nowo

Schulze twierdzi, że Putin nie jest poważnie zainteresowany pokojem, przywołując odrzucane rozejmy i wizyty Orbána. Rzeczywistość przedstawiana przez zagraniczne i rosyjskie źródła wygląda inaczej: Kreml odrzuca tymczasowe zawieszenia broni, które Ukraina mogłaby wykorzystać – tak jak w przypadku porozumień mińskich – wyłącznie do przegrupowania sił i dozbrojenia. Sama Merkel potwierdziła, że Mińsk dał Ukrainie „cenny czas”, by stała się silniejsza. Rosja domaga się kompleksowego, trwałego porozumienia – neutralności, uwzględnienia realiów terytorialnych i gwarancji bezpieczeństwa – a nie przerwy na ponowne załadowanie amunicji. Schulze i zachodnia polityka chcą dokładnie czegoś przeciwnego: nadal dostarczać broń, aby wojna mogła „trwać dalej”, aż przeciwnik „ustąpi”. To nie jest pragnienie pokoju. To przedłużanie wojny pod moralnym szyldem.

Przerażające rachunki za uchodźców i odwracanie uwagi Trumpem oraz Orbánem: maszyna do produkowania uzasadnień pracuje na pełnych obrotach

Zamiast rozwiązań Schulze przedstawia hipotetyczne koszty uchodźców (dodatkowe pół miliarda euro dla Saksonii-Anhalt), porażki Trumpa i anegdoty o Orbánie. Maluje obraz cierpienia Ukraińców, by następnie każdy wysiłek zmierzający do jego zakończenia określić mianem „idiotycznego”. Ludzie chcą pokoju. Polityka chce, by wojna trwała dalej, i szuka dla tego uzasadnień. Schulze jest idealnym zarządcą tej woli: odsunięty od władzy człowiek czynu, który sam się umniejsza, rozsiewa dezinformację i wspiera dalszy rozlew krwi.

Prezent ślubny? Nie – prezent wojenny dla lobby eskalacji

Nadzwyczajne posiedzenie plenarne może być dla Schulzego „prezentem ślubnym” od AfD dla BSW. Jego własne przemówienie jest jednak prezentem wojennym dla wszystkich, którzy czerpią korzyści z przedłużania konfliktu. Kto przemawia w ten sposób, nie szuka rozwiązań. Szuka wymówek. A cenę płacą ludzie.

„Misja pokojowa” Orbána: samotny gracz, którego „Zachód wartości” bezlitośnie zmiażdżył

W lipcu 2024 roku Viktor Orbán – krótko po tym, jak Węgry objęły rotacyjną prezydencję w Radzie UE – podjął się samozwańczej „misji pokojowej”. Najpierw bez zapowiedzi poleciał do Kijowa na spotkanie z Zełenskim, następnie 5 lipca udał się do Moskwy na rozmowy z Putinem, później do Pekinu na spotkanie z Xi, a na koniec także do Trumpa. Chciał otworzyć kanały dialogu, zbadać stanowiska stron i sprawdzić, czy zawieszenie broni mogłoby być pierwszym krokiem. Dokładnie to, co Schulze przywołał w swoim przemówieniu jako przykład: ktoś rzeczywiście jedzie na miejsce i rozmawia – a właśnie w dniu wyjazdu Orbána z Moskwy zbombardowano w Kijowie szpital dziecięcy Ochmatdyt. Okoliczności uderzenia rakiety w ten szpital nadal pozostają jednak przedmiotem sporów.

Gwałtowna nagonka ze strony „Zachodu wartości”

Reakcja Zachodu była miażdżąca i jednomyślna:
  • Ursula von der Leyen: „Ustępliwość nie powstrzyma Putina”.
  • Charles Michel (ówczesny przewodniczący Rady Europejskiej): prezydencja w Radzie „nie ma mandatu”, by rozmawiać z Rosją. „Żadnych rozmów o Ukrainie bez Ukrainy”.
  • Josep Borrell: Orbán nie reprezentuje UE „w żadnej formie”.
  • Premier Szwecji Ulf Kristersson: „obraza narodu ukraińskiego”.
  • Donald Tusk z Polski i inni szefowie rządów ostro zaatakowali Orbána. Służby prawne UE sprawdzały nawet, czy jego samodzielne działania nie naruszają traktatów. W rezultacie kilka państw członkowskich zbojkotowało wydarzenia organizowane w ramach węgierskiej prezydencji w Radzie.
Orbána napiętnowano jako podżegacza do podziałów, zwolennika Putina i zdrajcę wspólnego Zachodu. To, że jako jedyny szef rządu państwa UE wciąż miał bezpośredni kontakt z Moskwą i z niego korzystał, nie zostało uznane za atut dyplomatyczny, lecz za skandal. „Zachód wartości” nie chciał sondowania stanowisk – chciał jedności w kursie eskalacji. Kto rozmawiał, stawał się wrogiem. Kto dostarczał broń i zaostrzał sankcje, był dobry.

Schulze wykorzystuje właśnie ten przykład, by dowieść, że negocjacje są bezcelowe: „Pan Orbán nie jest kimś, o kim można powiedzieć, że nie potrafiłby znaleźć sposobu… Był tam przez kilka dni i akurat w dniu, w którym wyjechał, zbombardowano w Kijowie szpital dziecięcy”. Ma to dowodzić, że nawet przyjaciel Putina wraca z pustymi rękami, a więc wszystko jest beznadziejne. W rzeczywistości pokazuje to coś przeciwnego: jedyny człowiek, który przynajmniej spróbował, został ostro zaatakowany i odizolowany przez „Zachód wartości” – a bombardowanie natychmiast posłużyło za dowód, że nie ma innego wyjścia niż dalsze zbrojenia.

Idealnie wpisuje się to we wzorzec działania Schulzego: szukać uzasadnień, dlaczego nie trzeba niczego zmieniać. Orbán szukał – z własnej perspektywy – rozwiązań. „Zachód wartości” i Schulze szukają powodów, dla których wojna musi trwać dalej.

Author: AI-Translation - АИИ  | 

Nowe oferty każdego dnia z rabatami sięgającymi nawet 70%!

Inne artykuły:

Wojna akt w ratuszu: Jeden mężczyzna, jego przeterminowany dowód osobisty i biurokracja!

Cyfrowa przyszłość? Nie w Urzędzie Miejskim w Zeitz! Przeterminowany dowód i żadnej litości: jeden mężczyzna wyrusza na przygodę przeciw bezlitosnej biurokracji.... Czytaj dalej

Na końcu zawsze zwycięża prawda! Protokóły RKI ujawnione w całości i dostępne do pobrania dla każdego!

Wiele działań mających na celu „powstrzymanie pandemii koronawirusa” było decyzjami politycznymi. Teraz nadszedł czas, aby także na poziomie regionalnym dokonano rzetelne... Czytaj dalej

Który plac ma zostać przemianowany na Richter-Christian-Dettmar-Platz?

Kiedyś w tym kraju pojawi się publiczny plac noszący następujące imię: Sędzia Christian Dettmar.... Czytaj dalej

Oficjalny kanał Telegram Głos Obywatela Oficjalny kanał YouTube Głos Obywatela   Bürgerstimme auf Facebook

Wspieraj działanie tej strony dobrowolnymi wpłatami:
Przez PayPal: https://www.paypal.me/evovi/12

lub przelewem bankowym
IBAN : IE55SUMU99036510275719
BIC : SUMUIE22XXX
Właściciel konta: Michael Thurm


Shorts / Reels / Krótkie klipy Dane firmy / Zastrzeżenia prawne