Deutsch   English   Français   Español   Türkçe   Polski   Русский   Rumână   Українська   العربية
Strona główna   O stronie   Kontakt

Prosimy wesprzeć Głos Obywatela darowizną TUTAJ!




Alarm w komisji: AfD potrafi liczyć! - MZ odkrywa nowe zagrożenie dla demokracji - parlamentarna arytmetyka ułamkowa


Są takie wiadomości, po których bułka ze śniadania staje człowiekowi w gardle. AfD wygrała wybory do parlamentu krajowego Saksonii-Anhalt. To było już wiadomo. Teraz jednak sytuacja robi się jeszcze gorsza. Partia chce być reprezentowana w komisjach zgodnie ze swoim wynikiem wyborczym.



Mitteldeutsche Zeitung w porę dostrzegła, co się dzieje, i bije na alarm. Pod nagłówkiem „Jak AfD chce teraz zamienić swoje zwycięstwo wyborcze we władzę” czytelnicy dowiadują się, że zwycięstwa wyborcze najwyraźniej nie służą już wyłącznie do dekoracji. Wybrani przedstawiciele mogliby rzeczywiście próbować wyciągnąć z nich polityczne wpływy. Tego naprawdę nikt nie mógł przewidzieć.

Wynik wyborów nagle traktowany jest poważnie

Według wstępnego wyniku AfD dysponuje 39 z 83 mandatów w parlamencie krajowym. To niecałe 47 procent. Teraz domaga się komisji liczących dwunastu członków i sześciu miejsc w każdej z nich. Według MZ jest to wejście do parlamentarnej ciemnej izby, w której kontrola będzie odbywać się już tylko „kiedy pasuje to AfD”.

Na szczęście komentarz w dużej mierze rezygnuje z irytujących działań matematycznych. Liczby mogłyby zakłócić dramatyzm. Po prostu uzupełnijmy to, czego zabrakło:

12 × 39 ÷ 83 = 5,64

Wynik jest wstrząsający. Ponieważ 5,64 trudno przedstawić przy przydzielaniu miejsc w komisji. Nawet najnowocześniejszy parlament krajowy nie potrafi jak dotąd wysłać 0,64 posła. Służba Legislacyjna i Doradcza prawdopodobnie również odradziłaby odpowiednie skrócenie parlamentarzysty.

Trzeba więc zaokrąglić albo zastosować procedurę podziału mandatów. W ten sposób z 5,64 może rzeczywiście powstać sześć miejsc. I właśnie tutaj najwyraźniej zaczyna się atak na demokrację.

Niebezpieczna potęga zaokrąglania

Sześć z dwunastu miejsc odpowiada 50 procentom. Tym samym AfD byłaby nadreprezentowana o około trzy punkty procentowe w stosunku do swojego udziału w parlamencie krajowym. Przy jedenastu członkach komisji wynik wyglądałby natomiast następująco:

11 × 39 ÷ 83 = 5,17

Wówczas AfD otrzymałaby prawdopodobnie pięć miejsc i byłaby nieznacznie niedoreprezentowana. Byłoby to zapewne matematycznie mniej niebezpieczne, ponieważ zaokrąglenie przebiegałoby w politycznie pożądanym kierunku.

Demokracja może być taka prosta. Jeśli zaokrągla się na korzyść właściwych partii, mamy do czynienia z odpowiedzialną organizacją parlamentarną. Jeśli zaokrągla się na korzyść niewłaściwej partii, wynik wyborów zamienia się w przejęcie władzy przez mroczne siły.

Prawdziwa sensacja nie polega więc na tym, że jakaś partia chce zdobyć dodatkowe miejsca z niczego. Chodzi o zwykły problem zaokrąglania, który ma polityczne konsekwencje. Jednak „Spór o wielkość komisji i procedurę przydziału mandatów” brzmi oczywiście znacznie mniej groźnie niż „Jak AfD chce teraz zamienić swoje zwycięstwo wyborcze we władzę”.

Remis nie staje się samowładztwem

Mając sześć z dwunastu miejsc, AfD nie miałaby większości. Nie mogłaby samodzielnie przeforsować żadnej uchwały. Mogłaby jednak zablokować uchwały, jeśli do ich przyjęcia wymagana byłaby większość. Coś takiego nazywa się remisem.

W MZ brzmi to jednak raczej jak parlamentarna wersja przejęcia władzy. Parlament miałby być w stanie sprawować kontrolę tylko wtedy, gdy odpowiadałoby to AfD. Najwyraźniej blokowanie stało się teraz gorsze od rządzenia. Prawdopodobnie dlatego, że do rządzenia potrzeba siedmiu głosów, podczas gdy do blokowania wystarczy sześć. Matematyka od zawsze była naturalnym wrogiem dobrego wykorzystania polityki.

MDR opisuje sprawę w stosunkowo mało sensacyjny sposób. Przy parzystej liczbie członków komisji mogą powstawać sytuacje patowe. Badana jest ich dopuszczalność prawna. To jest rzeczowo poprawne, ale dziennikarsko oczywiście zdecydowanie zbyt mało ekscytujące. Gdzie się podziały władza, zagrożenie i nadciągający upadek kultury komisji?

Większości w komisjach są zupełnie normalne, chyba że komuś się nie podobają

Szczególnie zdumiewająca jest nagła troska o parlamentarną kontrolę. Koalicje rządowe od dziesięcioleci dysponują większościami w komisjach. Mogą tam przeforsowywać projekty ustaw, odrzucać poprawki opozycji, ograniczać wysłuchania i przegłosowywać inicjatywy kontrolne. Coś takiego nazywa się parlamentarną codziennością.

Frakcje rządowe kontrolują przy tym rząd, który same wybrały, politycznie wspierają i którego przy najbliższej okazji raczej nie chciałyby traktować zbyt twardo. Powszechnie uznaje się to za funkcjonujący podział władz z wbudowaną przysługą dla przyjaciół.

Problem pojawia się najwyraźniej dopiero wtedy, gdy „wroga” frakcja otrzymuje zbyt wiele miejsc. Wtedy miejsca w komisjach nagle przestają być konsekwencją wyniku wyborów, a stają się instrumentem „ograniczania struktur kontrolnych”.

Być może MZ powinna w przyszłości przed każdymi wyborami publikować następujące ostrzeżenie: Uwaga! Oddane głosy mogą prowadzić do uzyskania mandatów. Mandaty mogą powodować wpływ polityczny. Głosujcie odpowiedzialnie.

Niewidzialny świadek

Szczególnie wymowny jest przykład komisji śledczych. Według MZ AfD, mając sześć z dwunastu głosów, mogłaby uniemożliwić wezwanie każdego świadka, którego pozostali posłowie chcieliby przesłuchać. Komentarz nie podaje podstawy prawnej. Nie wyjaśnia również szczególnych praw mniejszości.

To zrozumiałe. Podstawy prawne spowalniają tok narracji. Ostatecznie trzeba by być może sprawdzić, które wnioski przyjmowane są zwykłą większością, jakie prawa przysługują kwalifikowanej mniejszości i czy twierdzenie w tak ogólnym ujęciu w ogóle jest prawdziwe.

Taka analiza mogłaby prowadzić do zniuansowania sprawy. A niuanse z kolei zagrażają jednoznacznemu przekazowi. A jeśli czegoś w polityce nie potrzeba, to są to przeszkadzające szczegóły.

Wyniki wyborów z zastrzeżeniem

Sedno przekazu komentarza brzmi: AfD ma wprawdzie niecałe 47 procent mandatów w parlamencie krajowym, ale absolutnie nie wolno jej wyciągać z tego niewłaściwych wniosków dotyczących wpływów. Może być wybierana i zasiadać w parlamencie. Ale gdy tylko próbuje przełożyć wynik wyborów na miejsca w komisjach, demokracja nagle zamienia się w politykę władzy.

Dowiadujemy się, że wybory są wspaniałą rzeczą. Ich wyniki powinny być jednak uwzględniane tylko w takim zakresie, w jakim nie zakłócają niepotrzebnie dotychczasowej równowagi politycznej.

dieBasis po raz kolejny zadaje niewłaściwe pytanie

Podczas gdy ugruntowane partie spierają się o to, kto i w której komisji może kogo blokować, dieBasis zadaje wręcz niedopuszczalne pytanie: Kto właściwie kontroluje cały parlament?

Obywatele głosują, oddają swój głos, a następnie przez kilka lat mogą obserwować, jak partie negocjują wielkość komisji, podział mandatów, porządki obrad i prawa kontrolne.

Partie rządzące kontrolują własny rząd. Partie opozycyjne kontrolują partie rządzące. Media następnie wyjaśniają, która kontrola jest demokratyczna, a która niebezpieczna. Tylko obywatele pozostają na zewnątrz, przed wejściem.

Dlatego dieBasis stawia na przejrzystą pracę komisji, zrozumiałe decyzje i silniejszą demokrację bezpośrednią. Kontrola polityczna nie może polegać wyłącznie na tym, że partie kontrolują inne partie albo przynajmniej udają, że to robią.

Między jednymi a drugimi wyborami obywatele powinni być pytani o zdanie w sprawie ważnych decyzji politycznych. Byłby to jednak radykalny krok. Ponieważ obywatele mogliby powtórzyć swój wybór wyborczy i ponownie chcieć czegoś niewłaściwego.

Author: AI-Translation - Peter Scheller (dieBasis)  | 

Nowe oferty każdego dnia z rabatami sięgającymi nawet 70%!

Inne artykuły:

Prawda o Muschwitz, Bothfeld, Elsteraue i Dehlitz

Widzimy je na znakach drogowych, mapach i dokumentach tożsamości. Ale kto właściwie zdecydował, że jakaś miejscowość będzie się nazywać Muschwitz? Albo Dehlitz? I czym ... Czytaj dalej

DIABEŁ BŁĘDÓW: Twoje pytania do Martina Reichardta - Poseł do Bundestagu odpowiada na Twoje obawy

Niestety, w oryginalnym artykule „Twoje pytania do Martina Reichardta” wkradł się błąd: podany adres e-mail był nieprawidłowy.... Czytaj dalej

IKIG – szansa na przyszłość czy milionowa pułapka?

Każdy, kto śledził prasę, natknął się zapewne – zwłaszcza w gminach Weißenfels, Hohenmölsen, Lützen i Teuchern – na pojęcie IKIG, czyli Międzygminnego Obszaru Prze... Czytaj dalej

Oficjalny kanał Telegram Głos Obywatela Oficjalny kanał YouTube Głos Obywatela   Bürgerstimme auf Facebook

Wspieraj działanie tej strony dobrowolnymi wpłatami:
Przez PayPal: https://www.paypal.me/evovi/12

lub przelewem bankowym
IBAN : IE55SUMU99036510275719
BIC : SUMUIE22XXX
Właściciel konta: Michael Thurm


Shorts / Reels / Krótkie klipy Dane firmy / Zastrzeżenia prawne