Deutsch   English   Français   Español   Türkçe   Polski   Русский   Rumână   Українська   العربية
Strona główna   O stronie   Kontakt

Prosimy wesprzeć Głos Obywatela darowizną TUTAJ!




Magdeburska bajka o „bezpiecznym, przystępnym cenowo i neutralnym dla klimatu” systemie energetycznym: dokument Willingmanna jako ćwiczenie z PR-u bez konkretnych liczb


Ministerstwo Nauki, Energii, Ochrony Klimatu i Środowiska kraju związkowego Saksonia-Anhalt, kierowane przez Armina Willingmanna (SPD), przedstawiło 26 października 2026 roku dokument zatytułowany „System energetyczny Saksonii-Anhalt – stan obecny, scenariusze i perspektywy”.



Dokumentowi towarzyszą typowe slogany z mediów społecznościowych („bezpieczny, przystępny cenowo i neutralny dla klimatu”, nie zabrakło też emotikonów). Ma on wyznaczać kierunek działań aż do 2045 roku. Dwa scenariusze, mnóstwo systemowego żargonu, odwołania do celów federalnych i unijnych, dialogi z interesariuszami oraz energetyczny trójkąt celów. Brakuje jednak tego, co naprawdę interesuje obywateli i przedsiębiorstwa: konkretnych, możliwych do zweryfikowania danych dotyczących przyszłych kosztów.

Wielka niewiadoma: ile właściwie kosztuje prąd?

Dokument podkreśla, że „przystępność cenowa energii” stanowi kluczowy element zapewnienia podstawowych usług publicznych, i wskazuje na obecne obciążenia wynikające z wysokich cen oraz opłat sieciowych. W dużej mierze milczy jednak w kwestiach zasadniczych: ile gospodarstwo domowe będzie płacić za kilowatogodzinę w 2035 lub 2045 roku? Jakie przedziały cenowe przewiduje się dla energii elektrycznej dla przemysłu i przedsiębiorstw? Jakie dodatkowe obciążenia przyniosą rozbudowa sieci, magazyny energii, elektrownie rezerwowe i różnego rodzaju opłaty? Takich danych w zasadzie brakuje. Zamiast nich mamy ogólne deklaracje oraz odwołania do długoterminowych scenariuszy i federalnej strategii rozwoju systemu energetycznego.

Właśnie na ten problem krytycy transformacji energetycznej zwracają uwagę od lat. Koszty wymykają się spod kontroli, podczas gdy obietnice obniżenia cen dzięki „tanim” odnawialnym źródłom energii są nieustannie przesuwane w przyszłość. Według aktualnych obliczeń KfW i Prognos inwestycje niezbędne do osiągnięcia przez Niemcy neutralności klimatycznej do 2045 roku wyniosą około sześciu bilionów euro (6000 miliardów). To nie jest drobny szczegół, lecz skala, w jakiej przebiega transformacja. Znaczna część tych wydatków i tak byłaby konieczna (inwestycje odtworzeniowe), ale dodatkowe obciążenia związane z sieciami, elastycznością systemu, magazynowaniem energii i łączeniem sektorów pozostaną ogromne – i ostatecznie poniosą je konsumenci oraz przedsiębiorstwa. Ekonomiści tacy jak Manuel Frondel uważają sześć bilionów euro raczej za dolną granicę, ponieważ wcześniejsze niż planowano zmiany oraz realistycznie uwzględnione ryzyka mogą jeszcze bardziej zwiększyć koszty.

Koszty systemowe transformacji energetycznej już dziś sięgają dziesiątek miliardów euro rocznie (pozostałe obciążenia związane z ustawą EEG, redysponowanie, sieci i rezerwy). Krytycy mówią o deindustrializacji, pogarszaniu konkurencyjności lokalizacji biznesowej i stopniowym ubożeniu społeczeństwa wskutek wysokich cen energii. Na tle Europy i świata Niemcy nadal mają bardzo wysokie ceny energii elektrycznej dla gospodarstw domowych i części przemysłu. Nadzieja na trwały spadek cen pozostaje spekulacją: niektóre prognozy cen hurtowych przewidują ich obniżenie w perspektywie średnioterminowej dzięki większemu udziałowi OZE. Ceny dla gospodarstw domowych zależą jednak w dużym stopniu od opłat sieciowych, dodatkowych obciążeń, podatków oraz kosztownych źródeł rezerwowych na okresy bezwietrznej i pochmurnej pogody. Trwały spadek do rzeczywiście niższego poziomu jest daleki od pewności – wiele analiz przewiduje raczej utrzymanie wysokich cen dla odbiorców końcowych lub jedynie ich umiarkowany spadek, przy jednoczesnym wzroście popytu wynikającym z elektryfikacji.

Wodór: kosztowna iluzja, która już na miejscu ponosi porażkę

Dokument stawia na wodór i przystosowanie infrastruktury gazowej do nowych zastosowań. Praktyka wygląda jednak inaczej. MIBRAG wstrzymał projekt elektrolizera w Profen lub znacząco spowolnił jego realizację. Jako powody wskazano brak infrastruktury wodorowej przez najbliższe lata oraz niewystarczającą liczbę odbiorców gotowych do zawarcia długoterminowych umów. Projekt po prostu się nie opłaca. Podobne problemy występowały i nadal występują w przypadku innych przedsięwzięć w regionie, na przykład trudności z finansowaniem w Leunie.

Zielony wodór jest i pozostaje drogi. Aktualne koszty jego wytwarzania wynoszą często kilka euro za kilogram (w niektórych przypadkach 5–10 euro/kg lub więcej, w zależności od ceny energii elektrycznej i stopnia wykorzystania instalacji; po przeliczeniu często 150–300 euro/MWh lub więcej). Koszt gazu ziemnego jest znacznie niższy. Nawet optymistyczne scenariusze zakładające spadek kosztów elektrolizerów i tanią energię elektryczną z OZE przewidują osiągnięcie konkurencyjności dopiero w latach 30. XXI wieku – i to często wyłącznie dzięki dotacjom, cenom emisji CO₂ lub importowi z regionów bogatych w energię słoneczną i wiatrową. Transport oraz straty energetyczne dodatkowo zwiększają koszty. Jako powszechna alternatywa dla gazu ziemnego do ogrzewania, procesów przemysłowych czy zasilania elektrowni rezerwowych zielony wodór jest przedsięwzięciem wymagającym dopłat. Kto przemilcza ten fakt, uprawia propagandę sukcesu.

Oto proste liczby, które każdy może zrozumieć:
  • Aby wyprodukować 1 kilogram zielonego wodoru, elektrolizer potrzebuje dziś zazwyczaj od 50 do 60 kilowatogodzin energii elektrycznej. Tymczasem w kilogramie wodoru znajduje się jedynie około 33 kilowatogodzin użytecznej energii. Oznacza to, że od 30 do 45 procent zużytej energii elektrycznej zostaje utracone. Aby uzyskać 1 kilowatogodzinę energii zawartej w wodorze, potrzeba obecnie około 1,5–1,8 kilowatogodziny energii elektrycznej.

  • Koszty produkcji zielonego wodoru wynoszą obecnie często od 6 do 10 euro za kilogram lub więcej (w zależności od ceny energii elektrycznej mogą być jeszcze wyższe). Po przeliczeniu na zawartość energetyczną daje to około 18–30 centów za kilowatogodzinę – a jest to wyłącznie koszt samej produkcji. Do tego dochodzą koszty sprężania, magazynowania, transportu i dystrybucji.

Ile kosztuje ogrzewanie gazem, a ile zielonym wodorem?

To kluczowe porównanie z punktu widzenia gospodarstw domowych:
  • Gaz ziemny kosztuje obecnie gospodarstwa domowe średnio około 11–14 centów za kilowatogodzinę. W przypadku nowoczesnego kotła kondensacyjnego (sprawność około 90–95 procent) koszt uzyskania 1 kilowatogodziny ciepła wynosi około 12–14 centów.

  • Już sam koszt produkcji zielonego wodoru jest znacznie wyższy. Badania, między innymi instytutu Fraunhofera, wskazują, że końcowa cena ciepła uzyskiwanego z wodoru może wynosić od 16 do ponad 30 centów za kilowatogodzinę ciepła, a w niektórych scenariuszach nawet więcej. To dwa do trzech razy więcej niż obecne koszty ogrzewania gazem. Nawet optymistyczne prognozy długoterminowe na 2045 rok zazwyczaj wskazują, że wodór pozostanie droższy niż dzisiejszy gaz ziemny.
Innymi słowy: osoby ogrzewające dziś dom gazem, które jutro mają przejść na zielony wodór, muszą liczyć się ze znacznie wyższymi rachunkami za ogrzewanie – o ile ktokolwiek w ogóle będzie w stanie zapewnić kosztowny wodór na szeroką skalę. Właśnie dlatego wiele dużych projektów elektrolizy pozostaje w szufladzie.

Energia wiatrowa bez dotacji: czy to naprawdę się opłaca?

Uśrednione koszty wytwarzania energii elektrycznej (LCOE) przez lądowe elektrownie wiatrowe wynoszą, w zależności od lokalizacji i przyjętych założeń, orientacyjnie 4–9 centów/kWh. W korzystnych lokalizacjach mogą być niższe, a w przeciętnych lub słabych – wyższe. Bez wsparcia w ramach ustawy EEG lub porównywalnych mechanizmów zabezpieczających uzyskiwane ceny rynkowe (capture prices) muszą pokryć te koszty przez cały okres eksploatacji instalacji – wliczając zwrot z kapitału, konserwację i ryzyko. Wskutek efektu merit order oraz jednoczesnego dostarczania energii przez wiele instalacji uzyskiwane ceny spadają właśnie wtedy, gdy wieje wiatr („efekt kanibalizacji”). Bez zabezpieczeń lub przy zbyt niskich stawkach przyznanych w aukcjach wiele instalacji nie jest rentownych albo przynosi jedynie niewielkie zyski. Aktualne stawki aukcyjne i przychody w niektórych przypadkach są niższe od przeciętnych kosztów wytwarzania w lokalizacjach o przeciętnych warunkach. System nadal wymaga ogromnych inwestycji w sieci, magazyny energii i stabilne moce wytwórcze – a kosztów tych nie uwzględnia się w prostym rachunku LCOE (Levelized Cost of Electricity) dla pojedynczej elektrowni wiatrowej.

Dezinformacja i upiększanie zależności

Dokument i towarzysząca mu komunikacja chętnie odwołują się do dostaw gazu z zachodniej części Europy oraz podkreślają odporność systemu wynikającą z ograniczania importu paliw kopalnych. Często przemilcza się jednak lub bagatelizuje fakt, że kraje takie jak Belgia i Holandia w znacznym stopniu pełnią funkcję krajów tranzytowych i ośrodków dalszej dystrybucji importowanego gazu (z Norwegii oraz LNG z różnych źródeł), a nie głównych producentów w takim zakresie, jaki się sugeruje. Zależność od rynków światowych, ryzyka geopolityczne i kosztownego LNG pozostaje. Saksonia-Anhalt dysponuje dużymi pojemnościami magazynowymi, co jest pozytywnym aspektem, ale nie zmienia to podstawowej zależności od importu ani ryzyka cenowego.

Analiza systemu bez konkretnej przejrzystości

Dokument przedstawia analizę obecnej sytuacji, wskazuje trendy i zarysowuje scenariusze osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2045 roku. W kluczowych kwestiach pozostaje jednak nieprecyzyjny właśnie tam, gdzie sprawy stają się konkretne dla obywateli: w odniesieniu do cen, podziału kosztów, faktycznej nieopłacalności wodoru i rzeczywistych kosztów systemowych zmiennej produkcji energii. Dotychczasowy model transformacji energetycznej pozostawił po sobie wysokie ceny prądu, ogromne obciążenia związane z dotacjami i infrastrukturą, a także nierozwiązane problemy dotyczące mocy rezerwowych i magazynowania energii. Krytycy nie widzą w tym modelu sukcesu, lecz kosztowny eksperyment, który niesie coraz większe ryzyko dla przemysłu i gospodarstw domowych.

Kto obiecuje, że energia będzie „przystępna cenowo”, musi przedstawić liczby – a nie tylko scenariusze i apele o „odwagę w dążeniu do postępu technologicznego”. Dopóki brakuje konkretnych cen dla odbiorców, realistycznych kalkulacji kosztów wodoru i uczciwego bilansu całkowitych kosztów systemu, dokument pozostaje przede wszystkim narzędziem komunikacji politycznej. Ostatecznie rachunek zapłacą obywatele i gospodarka Saksonii-Anhalt oraz całych Niemiec.

Z takim systemem energetycznym Niemcy nie mają przyszłości jako lokalizacja przemysłu w globalnej konkurencji

Ministerstwo nazywa ten dokument „opracowaniem dotyczącym przyszłości zaopatrzenia w energię”. W 2025 roku niemieckie przedsiębiorstwa płaciły średnio około 226 dolarów amerykańskich za megawatogodzinę energii elektrycznej – ponad dwa razy więcej niż firmy amerykańskie (około 110 dolarów) i znacznie więcej niż chińscy konkurenci (około 89 dolarów). Skutek? W energochłonnych gałęziach przemysłu produkcja od 2021 roku spadła w niektórych przypadkach o 15–18 procent, a od 2019 roku przemysł stracił około 500 000 miejsc pracy objętych obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym. Coraz więcej przedsiębiorstw przenosi produkcję lub inwestycje za granicę, ponieważ wysokie opłaty sieciowe, dodatkowe obciążenia i koszty systemowe sprawiają, że prowadzenie działalności w Niemczech staje się nieatrakcyjne. Kto chce konkurować na rynkach międzynarodowych, wybiera miejsca, w których energia jest niezawodna i tania – a nie takie, w których państwo musi łagodzić skutki kosztownej transformacji energetycznej za pomocą coraz to nowych dotacji. Ostatecznie można chyba stwierdzić, że taki model zaopatrzenia w energię nie ma przyszłości, a jeśli właśnie tak ma wyglądać system energetyczny, Niemcy nie mają przyszłości w światowej konkurencji. W ministerstwie nauki i środowiska najwyraźniej nadal jakoś tego nie zrozumiano.



Author: AI-Translation - АИИ  | 

Nowe oferty każdego dnia z rabatami sięgającymi nawet 70%!

Inne artykuły:

Znowu byłem bardzo, bardzo zły – z powodu tej prawdziwej demokracji podczas posiedzenia komisji rady powiatu

Tak, przyznaję: byłem zły. Znowu nie posłuchałem. Nie zrobiłem tego, czego ode mnie wymagano. I po raz kolejny nie posłuchałem z powodu tego czegoś, co nazywa się demokra... Czytaj dalej

Demokracja w Braunsbedrze – trudna aż po niemożliwą?

Kwestia konsultacji społecznych w sprawie instalacji fotowoltaicznej w Braunsbedrze pozostaje nadal nierozstrzygnięta. 15 maja 2024 roku temat ten ponownie znajdzie się w porzą... Czytaj dalej

Bez względu na to, o co chodzi, tego, kto się nam sprzeciwia, zmiażdżymy, zniszczymy.

W Niemczech, kraju, który szczyci się tym, że jest ostoją demokracji i praworządności, rozgrywa się spektakl przypominający mroczne czasy.... Czytaj dalej

Oficjalny kanał Telegram Głos Obywatela Oficjalny kanał YouTube Głos Obywatela   Bürgerstimme auf Facebook

Wspieraj działanie tej strony dobrowolnymi wpłatami:
Przez PayPal: https://www.paypal.me/evovi/12

lub przelewem bankowym
IBAN : IE55SUMU99036510275719
BIC : SUMUIE22XXX
Właściciel konta: Michael Thurm


Shorts / Reels / Krótkie klipy Dane firmy / Zastrzeżenia prawne