|
|
||
![]() |
||
![]() |
||
![]() |
||
| Strona główna O stronie Kontakt | ||
![]() |
||
Prosimy wesprzeć Głos Obywatela darowizną TUTAJ! | ||
|
||
Frank-Walter Steinmeier – świetlana postać demokracjiSą politycy. Są mężowie stanu. I jest Frank-Walter Steinmeier.
Człowiek, który unosi się ponad marną polityką niczym demokratyczna świetlana postać nad ciemną doliną niezrozumienia. Prezydent, który od lat tłumaczy nam, jak działa demokracja, przede wszystkim tym obywatelom, którzy najwyraźniej wciąż tego nie zrozumieli. Jego metoda jest zadziwiająco prosta. Wszyscy się liczą, dopóki głosują właściwie i nie protestują. W ten sposób jest prezydentem wszystkich, a przynajmniej prawie wszystkich. Kiedy Steinmeier obejmował urząd w 2017 roku, brzmiało to jeszcze wspaniale. „W demokracji naród występuje tylko w liczbie mnogiej i ma wiele głosów.” Taki był dawny Steinmeier. Prezydent różnorodności. Przyjaciel sporów. Człowiek, który domagał się nawet, aby polityka otwarcie mówiła o błędnych kierunkach rozwoju. Ten piękny obraz rozpadł się później pod wpływem zachowania „niechętnych”. Nadeszła rzeczywistość, a wraz z nią świadomość, że naród może wprawdzie mieć wiele głosów, ale niektóre z nich najwyraźniej wymagają pedagogicznej opieki. Corona – kiedy prezydent odkrył irracjonalnychSzczególnie pouczające były lata pandemii koronawirusa. Niemcy były podzielone. Ludzie tracili zaufanie. Ograniczono prawa podstawowe, rodziny kłóciły się o szczepienia, pojawiały się demonstracje.Idealna sytuacja dla prezydenta federalnego, aby budować mosty. Steinmeier wolał zbudować sortownię. Po jednej stronie stali rozsądni. Po drugiej stronie znajdowali się ludzie, których miała ogarnąć „kultura irracjonalności”. A kiedy obywatele zaczęli w poniedziałki spacerować po miastach, głowa państwa oznajmiła: „Spacer stracił swoją niewinność.” Trzeba podziwiać językową elegancję. Nasza świetlana postać opanowała bardziej wyrafinowaną metodę. Wystarczy nieco zatrzeć granice. I już obywatel o innym poglądzie staje się zagrożeniem dla społeczeństwa. Coś takiego nazywa się następnie budowaniem spójności społecznej. Mur ogniowy dostaje dozorcęPóźniej Steinmeier znalazł sobie nowe życiowe zadanie, mianowicie ochronę demokracji przed jej własnymi wyborcami. W swoim przemówieniu z 9 listopada 2025 roku mówił o „demokracji zdolnej do obrony”, wrogach konstytucji, murach ogniowych, a nawet o zakazie działalności partii jako możliwej „ultima ratio”. AfD nie wymienił. Nie było to zresztą konieczne. Jeśli w pomieszczeniu stoi słoń, prezydent federalny nie musi przecież bez przerwy mówić „słoń”.Partia dieBasis skrytykowała wówczas przemówienie jako jednostronne przesunięcie roli prezydenta federalnego. Zamiast stać ponad partiami, miał on stać się politycznym strażnikiem muru ogniowego. Partia wskazywała również, że Steinmeier wprawdzie ostrzegał przed inflacyjnym używaniem pojęcia „skrajnie prawicowy”, ale swoje konsekwencje polityczne formułował niemal wyłącznie wobec prawej strony sceny politycznej. Ładny demokratyczny majstersztyk. Ostrzega się przed jednostronnością, a następnie kontynuuje się jednostronne działania. Karlsruhe wiele dopuszcza. Nie czyni to jednak takich działań mądrzejszymi. Federalny Trybunał Konstytucyjny przyznał mu wyjątkowo szeroki zakres swobody działania. Wolno mu wskazywać błędne kierunki rozwoju, a także krytykować partie polityczne. Dopiero gdy w sposób oczywisty zaniedbuje swoje zadanie integracyjne i arbitralnie opowiada się po jednej stronie, staje się to problemem konstytucyjnym. To jest kryterium prawne. Politycznie pozostaje zupełnie inne pytanie: Czy prezydent federalny naprawdę powinien robić wszystko, na co jeszcze wolno mu sobie pozwolić? W końcu podczas kolacji również nie powinno się krzyczeć przez stół do innych osób przez megafon, nawet jeśli jest to dozwolone. Prezydent odkrywa w sobie środkowego napastnikaW lipcu 2026 roku Steinmeier udzielił ZDF swojego letniego wywiadu. I nagle ponadpartyjna głowa państwa stała się pełnoprawnym trenerem piłkarskim. Czarno-czerwony rząd federalny miał przezwyciężyć swoją „samoblokadę”. Teraz miał wejść „do gry do przodu”. ZDF odpowiednio podsumowała wywiad: Steinmeier pochwalił pakiet reform koalicji.Prezydent federalny jako komentator ustawienia rządu. Być może podczas następnego wywiadu usłyszymy: „Merz prawą stroną, Klingbeil schodzi do środka, piękna gra na krótkie podania. Opozycja stoi zbyt głęboko.” dieBasis ponownie zareagowała krytycznie. W swoim artykule „Prezydent federalny jako strażnik muru ogniowego” zapytała, czy Steinmeier nadal występuje jako niezależny obserwator, czy też dawno stał się już zwolennikiem istniejącego systemu politycznego. A może był nim od samego początku? Ten człowiek po prostu się cieszy. Prezydent chyba może być jeszcze szczęśliwy, gdy jego rząd „wchodzi do gry do przodu”. W końcu wszyscy jesteśmy jedną wielką drużyną. Tyle że niektórzy obywatele najwyraźniej grają w niewłaściwych koszulkach. A potem przyszła jedność3 października 2026 roku świetlana postać po raz ostatni wygłosiła wielką mowę wzywającą do jedności. Tematem była – jak można się domyślić – jedność. Steinmeier powiedział: „Każdy głos się liczy, każdy należy traktować poważnie.” Wspaniałe zdanie. Właściwie można było już wrócić do domu. Jednak potem wyjaśnił, że „jedna czwarta, jedna trzecia i więcej” poprzez swoją decyzję wyborczą wyraziły, że odwracają się od ważnych praw podstawowych Republiki. O wyborcach, którzy „idą w stronę ekstremów”, powiedział zaś, że są gotowi stawiać prawa innych pod znakiem zapytania.Demokratyczna dialektyka tej myśli zasługuje na podziw. Każdy głos należy traktować poważnie. Czy zatem trzeba następnie wyjaśniać, dlaczego miliony tych głosów są wyrazem problematycznego stosunku do praw podstawowych? To mniej więcej tak, jakby gospodarz powiedział: „Wszyscy jesteście tutaj serdecznie mile widziani. Osoby przy stolikach od trzeciego do siódmego budzą jednak moje obawy.” Jedna czwarta, jedna trzecia – w pewnym momencie robi się niejasno. Problem jest interesujący z matematycznego punktu widzenia. Jednego ekstremistę łatwo politycznie odizolować. Przy dziesięciu procentach robi się trudniej. Przy dwudziestu procentach pojawia się problem logistyczny. Przy „jednej czwartej, jednej trzeciej i więcej” powoli pojawia się pytanie, kto właściwie kogo tutaj integruje. A przy połowie grozi upadek demokracji. Być może Steinmeier dlatego na nowo zdefiniował integrację. Dawniej integracja oznaczała: łączymy ze sobą różne grupy społeczne. Dziś brzmiałoby to następująco: Wyjaśniamy jednej trzeciej społeczeństwa, dlaczego pilnie powinna ponownie nawiązać kontakt z pozostałymi dwiema trzecimi. Samokrytyka po SteinmeierowskuPrzynajmniej w Bremie Steinmeier zdobył się również na samokrytykę. Być może polityka po zjednoczeniu Niemiec zrobiła pewne rzeczy w niewystarczającym stopniu. Być może stało się to również zbyt późno. I być może nie zrobiono tego z wystarczającą determinacją. Trzy razy „być może”. To mniej więcej polityczny odpowiednik warsztatu samochodowego, który po awarii silnika wyjaśnia: „Możliwe, że gdzieś był jakiś problem z olejem”.Kwestia strukturalna pozostaje otwarta. Jeśli miliony ludzi nie ufają systemowi politycznemu, czy być może przyczyną może być również sam system polityczny? Czy chodzi o koronawirusa, politykę energetyczną, migrację, gospodarczy upadek czy decyzje w polityce zagranicznej? Być może chodzi jednak tylko o brak udziału obywateli w życiu publicznym oraz o przekonanie polityków, że mogą po prostu ignorować swoich obywateli. Być może właśnie na tym polega najbardziej godne uwagi osiągnięcie polityczne Steinmeiera. Elegancko odwrócił relację między obywatelem a demokracją. Kiedyś idea demokratyczna brzmiała: Państwo musi zdobyć zaufanie swoich obywateli. Dziś brzmi ona: Obywatel musi udowodnić, że zasługuje na zaufanie państwa. Kto głosuje właściwie, jest demokratą. Kto wątpi, staje się podatny na populizm. Kto protestuje, działa irracjonalnie. Kto głosuje na niewłaściwą partię, zwraca się przeciwko wolnościowemu i demokratycznemu porządkowi konstytucyjnemu. A kto w Internecie czyta coś krytycznego wobec rządu, być może padł ofiarą trolla, algorytmu albo „internetowego oligarchy”. Człowiek niemal ze zdumieniem zastanawia się, jak demokracja mogła przez stulecia funkcjonować bez głosowania pod nadzorem. Kto właściwie wybiera strażnika naszej demokracji?Tutaj historia staje się już naprawdę piękna. Człowiek, który ma zapewniać milionom obywateli orientację polityczną, nigdy nie został wybrany przez te miliony. Prezydent federalny jest wybierany przez Zgromadzenie Federalne. Naród może w tym procesie odegrać ważną rolę demokratyczną. Może dowiedzieć się o wyniku wyborów.Elita polityczna już sama rozdaje sobie stanowiska. Steinmeier nie jest żadnym „Elder Stateman”. Pochodzi bezpośrednio z centrum władzy Republiki Federalnej Niemiec. Był bliskim współpracownikiem Gerharda Schrödera, szefem Kancelarii Stanu Dolnej Saksonii, szefem Urzędu Kanclerskiego, koordynatorem służb wywiadowczych, ministrem spraw zagranicznych, wicekanclerzem, kandydatem SPD na kanclerza oraz przewodniczącym frakcji SPD. No cóż, jeśli to nie czyni z niego bliskiego ludowi reprezentanta całego narodu, to co miałoby to zrobić? Bo jeśli prezydent federalny rzeczywiście rości sobie prawo do tak wielkiego autorytetu moralnego, dlaczego nie miałby otrzymywać swojej legitymacji bezpośrednio od obywateli? A jeśli byłby wybierany przez naród, dlaczego przy spełnieniu wysokich wymogów nie miałaby istnieć również możliwość jego odwołania? Author: AI-Translation - Peter Scheller (dieBasis) | |
|
| Inne artykuły: |
![]() | Lauterbach na spacerze poniedziałkowymHans-Günther Koch. Nagrano 09.04.2022 w Hohenmölsen z okazji wystawy objazdowej Bürgerstimme oraz demonstracji.... Czytaj dalej |
![]() | Wielka fuszerka najpopularniejszego ministra federalnego: Jak Boris Pistorius (SPD) i jego amatorzy przewracają państwo prawa tyłkiemNiemcy 2026. Podczas gdy rząd federalny przechadza się po kraju z wartymi miliardy aparatami biurokratycznymi, setkami prawników i swoim zwyczajowym poczuciem moralnej wyższoś... Czytaj dalej |
![]() | Mega-sukces: wpływy podatkowe spadają o 240 milionów w Saksonii-AnhaltBrawo, rząd krajowy Saksonii-Anhalt! Arcydzieło przerzucania odpowiedzialności!... Czytaj dalej |
|
Wspieraj działanie tej strony dobrowolnymi wpłatami: Przez PayPal: https://www.paypal.me/evovi/12 lub przelewem bankowym IBAN : IE55SUMU99036510275719 BIC : SUMUIE22XXX Właściciel konta: Michael Thurm Shorts / Reels / Krótkie klipy Dane firmy / Zastrzeżenia prawne |