True Crime: Sprawa Armina Willingmanna – psychoanalityczna sekcja zwłok posta na Facebooku

Dowód rzeczowy

„Studenci na kampusie Hochschule Harz w Wernigerode od zawsze potrafili świętować, i to świętować głośno. Tutaj, w otoczeniu wielu budynków mieszkalnych i wielu osób mieszkających bezpośrednio przy kampusie, nie jest to całkowicie bezproblemowe. Kiedy zaczynałem jako rektor, rzeczywiście dochodziło jeszcze do większych konfliktów z mieszkańcami. Dlaczego na tym kampusie świętowano tak głośno, tak często i tak długo w środku nocy? Trzeba było więc zbliżyć do siebie sąsiadów i studentów. Spotkaliśmy się i powiedzieliśmy, że musimy znaleźć jakiś sposób [...] Tymczasem wszystkie te problemy zostały wspaniale rozwiązane. Również dlatego, że studenci od wielu, wielu lat świętują razem z sąsiadami [...] Tak działa wspólnota. Tak znajduje się rozwiązanie konfliktu i tak można rozsądnie dalej razem funkcjonować.“ Do tego prosty tekst: „Tak wygląda kompromis!“

Podczas gdy land zmaga się z realnymi, egzystencjalnymi problemami – niskimi emeryturami na wschodzie, odpływem młodych ludzi na zachód, zdeindustrializowanymi regionami, kosztowną i kontrowersyjną transformacją energetyczną oraz AfD, która osiąga wysokie wyniki w sondażach –, główny kandydat SPD mówi o dawno minionym sporze sąsiedzkim dotyczącym zbyt głośnych imprez studenckich.

Kluczowe pytanie: genialny manewr odwracający uwagę czy zwykła demencja?

Teza 1 – Błyskotliwy strateg

Byłoby naiwnością lekceważyć Willingmanna. Ten post może być wyrachowanym arcydziełem. W kampanii wyborczej, w której każdy konkretny bilans SPD wydaje się toksyczny, świadomie kieruje uwagę na miękki, ludzki i całkowicie bezsporny temat.

Miły, ciepły film wspomnieniowy, który celebruje „wspólnotę” i „kompromis”. Kto mógłby być przeciwko temu? Jednocześnie cała dyskusja zostaje przeniesiona z dala od jego politycznych zaniedbań. Sekcja komentarzy potwierdza to podejrzenie: zamiast rozmawiać o treści filmu, użytkownicy wybuchają dokładnie na tematy, które są niebezpieczne dla SPD – obniżenie progu wyborczego z 5% do 3%, aby powstrzymać AfD i zapobiec własnej porażce, krytyka polityki energetyki wiatrowej, zarzuty dotyczące wieloletniej porażki wschodnich Niemiec oraz otwarte sympatie wobec AfD.

Jeśli było to zamierzone, to jest genialne. Klasyczna sztuczka iluzjonisty: podczas gdy wszyscy patrzą na kłócących się sąsiadów i studentów, własna odpowiedzialność za stan kraju po cichu znika ze sceny.

Teza 2 – Senilny odwrót

Jednak znacznie bardziej prawdopodobne wyjaśnienie leży głębiej i jest bardziej tragiczne. Ten film wygląda jak klasyczny odruch ucieczki polityka, który wewnętrznie już się poddał.

Z psychoanalitycznego punktu widzenia mamy tu do czynienia z regresją do bezpiecznej przeszłości. Jako rektor Willingmann miał jeszcze do czynienia z ograniczonymi konfliktami, które można było rozwiązać poprzez osobistą rozmowę. Dziś, jako główny kandydat partii stojącej na krawędzi upadku, rzeczywistość wygląda znacznie brutalniej. Zamiast stawić jej czoła, ucieka w idylliczną anegdotę z „jego” czasów. To nie jest już kampania wyborcza – to mentalne przygotowanie do emerytury.

Komentarze pod postem czytają się jak opinia psychologiczna. Prawie nikt nie odnosi się do właściwej historii. Post nie tworzy poczucia więzi, lecz jedynie podkreśla głęboką przepaść między przytulną narracją Willingmanna a gniewem wyborców.

Wstępny wyrok

Prawdopodobnie jest to złowieszcza mieszanka obu elementów: częściowo świadoma próba odwrócenia uwagi, która jednocześnie zdradza własne wyczerpanie intelektualne i polityczne. Willingmann nie wysyła wyborcom mocnego sygnału, lecz tworzy intymny dokument własnej dezorientacji.

Czy jest to genialny ruch szachowy, czy też senilne zaćmienie – jedno jest pewne: jeśli sześć tygodni przed wyborami najsilniejszą narracją głównego kandydata jest stara historia o studenckiej imprezie, to SPD w Saksonii-Anhalcie ma znacznie większy problem niż zbyt głośne zabawy na kampusie Harzu.

Sprawa pozostaje otwarta. Ale poszlaki są przytłaczające.

Author: AI-Translation - АИИ  | 

Con los artífices de los confinamientos y el obediente administrador del distrito Götz Ulrich

Morderstwo, eliksiry – i ciasto z zabójczym nadzieniem

Daniel Roi (AfD) ostrzega przed brakami w ochronie cywilnej – zapytania na zlecenie Putina? Centrum kierowania bez prądu, nieosiągalne